shortie--at--xs4all.nl (john)

Column
copyright: John Piek - www.shorties.nl
tweehonderdeenenzeventig, 10 september 2004


Onmogelijke liefde

Het kan raar gaan met de liefde. Soms kom je na jaren tot de conclusie
dat degene van wie je na al die tijd echt blijkt te houden, jaren
eerder al een onmogelijke liefde was, en dat nu eigenlijk nog steeds
is. Wat doe je dan?

(11)

Lotte

De volgende afspraak was met Lotte. Na een uiterst kort gesprek
stuurde ze aan de telefoon snel op een afspraak aan. Ze kon iemand aan
de telefoon absoluut niet beoordelen zei ze. We spraken af op het
Centraal Station in Amsterdam bij het ontmoetingspunt. Ze was naar
eigen zeggen 'niet heel slank' en had lang krulletjeshaar dat heel
opvallend was, zodat ik haar niet makkelijk zou mislopen. Ik was
benieuwd.

Ik ben gék op brunettes, en ze had een erg leuke lach zodat ik haar
heel aantrekkelijk vond. Ik was destijds nog niet zo goed bekend in
Amsterdam, maar zij wist een leuk restaurant, Sisters aan het
theaterstraatje de Nes, vlakbij de Dam. Sisters was een populair en
zeer eenvoudig vegetarisch restaurant. Er werd zelfs geen alcohol
geschonken. Vooraan was een bar met ook de kassa. Achteraan beneden op
halve etagehoogte, was de keuken, en erboven was een soort houten
vliering waar eenvoudige stoelen en tafels stonden. Ook de kassa was
van de oude soort, nog niet elektronisch en een CD-speler was er niet:
alles werd van cassettebandjes afgespeeld. In het restaurant liep een
leuke kat rond.

Ik had me in de trein gerealiseerd dat ik haar helemaal mijn
telefoonnummer niet had gegeven. Ze had me dus ook niet als er wat
tussengekomen was af kunnen bellen, of contact met mij opnemen als ik
eventueel vertraging had. Ik had in die dagen nog geen mobieltje, en
sprak meestal af om als het bijvoorbeeld niet lukte op tijd te zijn,
iets op mijn beantwoorder in te spreken. Die kon ik met een pin-code
op afstand terugluisteren. Toen ik terwijl we het station uit liepen
vroeg, of ze zich wel gerealiseerd had dat ze geen nummer van mij had,
zei ze dat ze een half uur op de afgelopen plek zou zijn blijven
staan, en vervolgens in haar eentje naar een restaurant zou zijn
gegaan als ik er nog niet was.

Vrijwel alle tafels bij Sisters waren bezet, maar links bij het raam
dat uitkeek op een steegje was nog precies één tafel voor twee
personen vrij. Een aantal grote tafels in het midden was gereserveerd.
Toen wij er korte tijd zaten ging daar eerst een bekend acteur zitten.
Ik kon niet op zijn naam komen, maar ik kende hem uit een van de
series van Wim T. Schippers. Naderhand begreep ik dat hij docent was
aan een acteursopleiding. Ik ben geen groot soapkenner, maar de
gezichten van veel acteurs ken ik wel. Na een poosje kwam naast ons
druppelsgewijs een groot deel van de cast van de soapserie Goudkust
zitten. Dat gaf een grappig accent aan de avond.

Het gesprek met Lotte verliep erg leuk, maar ik wist niet of ze het
genoeg vond voor een tweede afspraak. Op de terugtocht naar het
station leek het of ik zelf de avond bedierf, maar ik denk dat het een
smoesje was van haar. Ergens in het gesprek ging het weer over dat
bijzondere haar van haar. Dat was inderdaad heel vol en stond met
grote krullen wijduit. Ik kon het niet laten om daar even aan te
voelen tussen duim en wijsvinger of het stug aanvoelde. Haar haar was
lang, tot op haar schouders, en het was een tamelijk onschuldig
gebaar, vooral omdat ze zelf voortdurend om mij heen hing en heel
flirterig deed. Haar gezicht betrok onmiddellijk. "Er komt geen tweede
afspraak" sprak ze direct. Toen ik vroeg wat er aan mijn gebaar nou zo
verkeerd was zei ze: "Iedereen zit aan mijn haar.'" Hierna waren we
bij het station.

Dat het haar ernst was bleek toen ik haar een dag of wat later
opbelde. Ze wilde het contact niet voortzetten, zo zei ze op
gedecideerde toon. In restaurant Sisters ben ik in de tijd daarna met
divers gezelschap trouwens nog heel erg vaak terug geweest. (wordt
binnenkort vervolgd)

jp

N.B. Onmogelijke liefde is een serie verhalen die voor een belangrijk
deel op fictie gebaseerd zijn, en die ik de komende herfst en winter
op mijn site wil gaan publiceren.

Categorie: fictie

N.B. Deze column berust deels op fictie. De column is niet in alle
gevallen heel geschikt voor jonge lezers.

shortie--at--xs4all.nl (john)

Column
copyright: John Piek - www.shorties.nl
tweehonderdeenenzeventig, 10 september 2004


Onmogelijke liefde

Het kan raar gaan met de liefde. Soms kom je na jaren tot de conclusie
dat degene van wie je na al die tijd echt blijkt te houden, jaren
eerder al een onmogelijke liefde was, en dat nu eigenlijk nog steeds
is. Wat doe je dan?

(11)

Lotte

De volgende afspraak was met Lotte. Na een uiterst kort gesprek
stuurde ze aan de telefoon snel op een afspraak aan. Ze kon iemand aan
de telefoon absoluut niet beoordelen zei ze. We spraken af op het
Centraal Station in Amsterdam bij het ontmoetingspunt. Ze was naar
eigen zeggen 'niet heel slank' en had lang krulletjeshaar dat heel
opvallend was, zodat ik haar niet makkelijk zou mislopen. Ik was
benieuwd.

Ik ben gék op brunettes, en ze had een erg leuke lach zodat ik haar
heel aantrekkelijk vond. Ik was destijds nog niet zo goed bekend in
Amsterdam, maar zij wist een leuk restaurant, Sisters aan het
theaterstraatje de Nes, vlakbij de Dam. Sisters was een populair en
zeer eenvoudig vegetarisch restaurant. Er werd zelfs geen alcohol
geschonken. Vooraan was een bar met ook de kassa. Achteraan beneden op
halve etagehoogte, was de keuken, en erboven was een soort houten
vliering waar eenvoudige stoelen en tafels stonden. Ook de kassa was
van de oude soort, nog niet elektronisch en een CD-speler was er niet:
alles werd van cassettebandjes afgespeeld. In het restaurant liep een
leuke kat rond.

Ik had me in de trein gerealiseerd dat ik haar helemaal mijn
telefoonnummer niet had gegeven. Ze had me dus ook niet als er wat
tussengekomen was af kunnen bellen, of contact met mij opnemen als ik
eventueel vertraging had. Ik had in die dagen nog geen mobieltje, en
sprak meestal af om als het bijvoorbeeld niet lukte op tijd te zijn,
iets op mijn beantwoorder in te spreken. Die kon ik met een pin-code
op afstand terugluisteren. Toen ik terwijl we het station uit liepen
vroeg, of ze zich wel gerealiseerd had dat ze geen nummer van mij had,
zei ze dat ze een half uur op de afgelopen plek zou zijn blijven
staan, en vervolgens in haar eentje naar een restaurant zou zijn
gegaan als ik er nog niet was.

Vrijwel alle tafels bij Sisters waren bezet, maar links bij het raam
dat uitkeek op een steegje was nog precies één tafel voor twee
personen vrij. Een aantal grote tafels in het midden was gereserveerd.
Toen wij er korte tijd zaten ging daar eerst een bekend acteur zitten.
Ik kon niet op zijn naam komen, maar ik kende hem uit een van de
series van Wim T. Schippers. Naderhand begreep ik dat hij docent was
aan een acteursopleiding. Ik ben geen groot soapkenner, maar de
gezichten van veel acteurs ken ik wel. Na een poosje kwam naast ons
druppelsgewijs een groot deel van de cast van de soapserie Goudkust
zitten. Dat gaf een grappig accent aan de avond.

Het gesprek met Lotte verliep erg leuk, maar ik wist niet of ze het
genoeg vond voor een tweede afspraak. Op de terugtocht naar het
station leek het of ik zelf de avond bedierf, maar ik denk dat het een
smoesje was van haar. Ergens in het gesprek ging het weer over dat
bijzondere haar van haar. Dat was inderdaad heel vol en stond met
grote krullen wijduit. Ik kon het niet laten om daar even aan te
voelen tussen duim en wijsvinger of het stug aanvoelde. Haar haar was
lang, tot op haar schouders, en het was een tamelijk onschuldig
gebaar, vooral omdat ze zelf voortdurend om mij heen hing en heel
flirterig deed. Haar gezicht betrok onmiddellijk. "Er komt geen tweede
afspraak" sprak ze direct. Toen ik vroeg wat er aan mijn gebaar nou zo
verkeerd was zei ze: "Iedereen zit aan mijn haar.'" Hierna waren we
bij het station.

Dat het haar ernst was bleek toen ik haar een dag of wat later
opbelde. Ze wilde het contact niet voortzetten, zo zei ze op
gedecideerde toon. In restaurant Sisters ben ik in de tijd daarna met
divers gezelschap trouwens nog heel erg vaak terug geweest. (wordt
binnenkort vervolgd)

jp

N.B. Onmogelijke liefde is een serie verhalen die voor een belangrijk
deel op fictie gebaseerd zijn, en die ik de komende herfst en winter
op mijn site wil gaan publiceren.

Categorie: fictie

N.B. Deze column berust deels op fictie. De column is niet in alle
gevallen heel geschikt voor jonge lezers.